doggiestyle

วันนี้จะเป็นเรื่องของนายทอง

นายทองมีแฟนชื่อบุญเรือน ส่วนจะมีกิ๊กกี่คน แหล่งข่าวไม่ได้ระบุ

บังเอิญนายทองมีลูกชายชื่อวิชัย ซึ่งก็คือผมเอง และนายทองไม่มีทางล่วงรู้เลยว่า

ลูกชายตัวเองกำลังเนรคุณทางไซเบอร์โดยเอาเรื่องมาเผาต่อชาวประชา

ผมมีนัดกับนายทอง ที่จะกลับบ้านด้วยกัน ด้วยความตื่นเต้นผมถึงที่หมายประมาณ 10โมงเช้าซึ่งนายทองก็ได้ออกไปช้อปปิ้งที่สำเพ็งเรียบร้อยแล้ว สักพักนายทองก้กลับมาพร้อมกับบอกว่า

"เราไปดูของกระจุ๊กกระจิ๊กกัน"

ทุกคนคิดว่าอะไรเมื่อพูดถึงของกระจุ๊กกระจิ๊ก วิชัยคิดถึงพวกร้านประมาณ loft หรือ zeenzone ประมาณนั้น   โดยที่ไม่ทันคิดอะไรเลยตามออกไป

ขอท้าวความนิดนึงว่า นายทองไปคนจีนที่อ่านไทยไม่ออก พูดไทยไม่ชัด แต่นายทองสามารถเดินแถวเยาวราช สะพานเหล็ก คลองถม ได้เหมือนหาฝีที่หลังมือตัวเอง

สมัยก่อนนายทองมากรุงเทพต้องมากับเพื่อนอีกคน โดยที่เพื่อนคนที่ว่า จะพูดไทยไม่ได้แต่อ่านออก (อ่านแบบสะกดที่ละตัว) นายทองอ่านไม่ออกแต่พูดได้

โอ้โห อย่างกับอัจฉริยะข้ามคืน

นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้นายทองสามารถไปไหนมาไหนได้โดยคนเดียวแล้ว

ปรากฎว่านายทองพามาที่ ดิโอสยาม ซึ่งก็น่าสนใจดี

 นายทองเดินเลี้ยวเข้าไปในร้านและบอกว่า ของกระจุ๊กกระจิ๊กพวกนี้เขาชอบมาก

ร้านที่ว่าคือ อมรการช่าง  ของกระจุ๊กกระจิ๊กที่ว่าก็คือ อุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าเบ็ดเตร็ด

นี่เป็นร้านที่ช่างไม่มีเอกภาพเลย จะว่าเป็นร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าก็ไม่ถูกซะทีเดียว

เพราะทะลึ่งมีเต็นท์และเครื่องมือเดินป่าวางขายข้างๆ ทีวีจอแบน

เพราะทะลึ่งมีตัวต่อเลโก้กระดาษวางอยู่ข้างๆพลาสติกห่ออาหารซึ่งวางถัดจากซ๊ดีเปล่า

แค่นี้ว่างงแล้ว เดินไปอีกหน่อยจะเจอแผนกกีฬาซึ่งวางรวมอยู่กับกองอะเดปเตอร์เมืองจีนราคา30บาทอีก....ไม่รู้ว่าเรียกว่าอะไรดี

ขอเรียกว่า กระจุ๊กกระจิ๊ก ตามนายทองละกัน

นายทองเดินอย่างมีความสุขเหมือนหนูน้อยโดโรทีเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน (โดโรทีคือใครวะ)

ในความคิดผมเวลาที่ใครสักคนจะมาเดินร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าควรมีจุดประสงค์ก่อนเช่น หลอดไฟที่บ้านขาดนะ หรือตู้เย็นที่บ้านปิดไม่สนิทนะ เราค่อยมาหาสิ่งที่เราต้องการ

แต่นายทองไม่ใช่แบบนั้น พี่เขามาเดินมาซื้อเลย แล้วค่อยไปใช้

ยกตัวอย่าง...อยู่ดีดีก็คว้าตะแกรงอะไรสักอย่างที่ร้านระบุว่า ตะแกรงอเนกประสงค์

...อเนกประสงค์.....ช่างครอบคลุมประโยชน์ใช้สอยจริงๆ

เราจะเอาไปทับกระดาษหรือแขวนกางเกงใน หรือจะดัดแปลงเป็นที่กั้นประตูก็ได้..

นายทอง:10บาท..ถูกว่ะ

ว่าแล้วก็หยิบให้วิชัย

วิชัย:ซื้อไปทำอะไรอ่ะ

นายทอง:ไม่รู้...ซื้อไปก่อน

วันนั้นนายทองหยิบทุกอย่างตั้งแต่เครื่องแยกกากอาหารยันเครื่องปั้มน้ำแบบใช้แรงคน

โชคดีโดนหน่วยสกัดดาวรุ่งจัดการทุกรายการ...

นายทอง:พอละ..จ่ายตังค์

วิชัยเดินไปเข้าแถวเตรียมจ่ายตังค์

พอถึงคิว...วิชัยหันไปหาต้นเหตุของค่าเสียหายทุกอย่างที่กำลังจะต้องรับผิดชอบ

....นายทอง..ไปไหนไม่รู้

คนขาย:ทั้งหมด490บาทค่ะ

วิชัย: T_T

คนขาย:รับมาห้าร้อยบาท เงินทอน 10บาทค่ะ ขอบคุณมากคะ

นายทอง:ป่ะ กลับโรงแรมกัน

วิชัย: T_T ตูเหลือแค่สิบบาทเอง

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ถ้าเจอคนชวนไปซื้อของ "กระจุ๊กกระจิ๊ก"  อย่าไป

นายทองเป็นคนที่พูดจากวนตีนพอประมาณ แล้วประกอบกันพูดไทยไม่ค่อยชัดยิ่งฟังกวนเข้าไปใหญ่อย่างเช่น

ที่ร้านอาหารตามสั่งแห่งนึง

คนขาย:รับอะไรดีค่า

วิชัย:ข้าวผัดหมูไม่ใส่หัวหอมครับ

นายทอง: ข้าวผัดไข่ ไม่ใส่อะไรเลย

คนขายทำหน้างงกับมุกของลุงแปลกหน้า

นายทอง:ข้าวผัดไข่ ไม่ใส่อะไรเลย เอาแต่ข้าวกับไข่....อ้อ..อย่าลืมใส่น้ำมันนะ

เปงไงมุกนายทอง ปรากฎว่ามื้อนั่นได้กินอะไรไม่รู้ที่ไม่ใช่อย่างที่สั่ง แม่ครัวคงมึนมุกนายทอง

มีร้านแผงลอยขายเครื่องใช้ไฟฟ้าในคลองถม เป็นหม้อแปลงอย่างนึงที่โฆษณาว่าสามารถช่วยให้เราประหยัดไฟได้ถึง 35% หากใช้เครื่องที่ว่า

ถ้าเป็นเราๆก็คงได้แต่คิดว่า ฟังดูดี แต่มาคิดๆดูแล้ว มันจะเป็นไปได้เหรอ...

แต่นายทองไม่คิดอย่างเดียว  เดินตรงไปหาคนขายวัยรุ่นจิ๊กโก๋ทันที

นายทอง:นี่...มันใช้ได้จริงๆเหรอ

คนขาย: ได้ซิครับ รับรอง

นายทอง:ประหยัดไฟ35%...แล้วถ้าใช้สามเครื่องก็ไม่ต้องจ่ายค่าไฟใช่ป่ะ?

คนขาย: !#$%&

นายทองก็เดินจากมาอย่างนิ่มๆ

วันหนึ่งถ้าเจอคนวัยกลางคนใส่เสื้อยืดกางเกงยีนรองเท้ากีฬา ท่าทางกวนตีน เดินแกว่งไม้เท้า(แกบอกว่าถือไว้เท่ๆ)ในเยาวราชก็เลี่ยงๆหน่อยนะครับ แต่ถ้าจำเป็นต้องคุยด้วยก็อย่าถือสาแกเลยนะ เพราะแกพูดจาเสียงดังและพูดกวนแบบไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

พักนี้เดินร้านหนังสือบ่อยกว่าเดิม อาจเพราะต้องการเห็นตัวอย่างของคนอื่นด้วยมั้งว่า เขาเขียนกันอย่างไร

ส่วนใหญ่จะยืนอ่านมันตรงนั้นเลยเพราะขี้เกียจซื้อ (ไม่มีตังค์ 55) แต่ถ้าได้เดินไปส่วนที่หนังสือต่างประเทศก็จะหยุดที่หนังสือ Advertisement ต่างๆ ซึ่งผมสามารถจมอยู่มุมนั้นได้เป็นชั่วโมงๆ

วันก่อนพามยุรีไปกินโออิชิกัน ผมก็เลยแวะเข้าร้านหนังสือเพื่อหาเสบียงให้สมองบ้าง เพราะกินบุฟเฟ่ห็ให้เพลินมันต้องมีอะไรให้อ่านด้วย!

แล้วด้วยความลังเลระหว่าง “แมงกะพรุนถนัดซ้าย” กับ “เปลี่ยวคอนกรีท” วิชัยก็เลยซื้อมันทั้งสองเรื่องเลย

ครึ่งชั่วโมงต่อมาในระหว่างที่เอนจอยอาหารอยู่ ผมก็ได้รู้ว่าหนังสือทั้งสองเล่มที่ซื้อมานั้น

โคตรคุ้มเลยว่ะ

แมงกะพรุนถนัดซ้าย เขียนโดยพี่จิก ประภาศ

โดยส่วนตัว วิชัยก็แอบปลื้มพี่จิก(คล้ายกับเด็กสาวม.ต้นแอบดูรุ่นพี่เล่นบาสอยู่ใต้ต้นไม้ห่างๆ อยู่คนเดียว)

ตั้งแต่รู้ว่า พี่จิกเป็นคนแต่ง “ไม้ขีดไฟกับดอกทานตะวัน” ยิ่งรู้ว่าพี่จิก เป็ฯคนคิดเกมส์พันธุ์แท้และทศกัณฐ์ ยิ่งแอบปลื้มเข้าไปใหญ่

(เด็กสาวคนเดิมแอบซุ่มอยู่บนชั้นสามของอาคารเรียนแล้วใช้กล้องส่องทางไกลแอบมอง)

แมงกะพรุนถนัดซ้ายรวบรวมมาจากคอลลัมคุยกับประภาสซึ่งคำถามแต่ละคำถามนั่นก็ไม่ได้เป็นคำถามที่ตอบง่ายๆเลย เช่น

 “ทำไมคนเราต้องว่าร้ายกัน” หรือ “ทำไมทำบุญต้องใส่เสื้อขาว.

บางคำถามก็ตอบโดยตั้งคำถาม

บางคำถามก็ตอบโดยให้เราหาคำตอบเอง

บางคำถามก็ตอบโดยยกเรื่องราวต่างๆมาเปรียบเทียบ

อ่านแล้วบอกได้คำเดียวว่า คนคนนี้เป็นพหูสูตจริงๆ

อีกเล่มคือ

เปลี่ยวคอนกรีท เขียนโดย ‘รงค์ วงสวรรค์ (สะกดนามสกุลถูกรึเปล่าไม่รู้)

ผู้คนเรียกเขาว่า “พญาอินทรี” แห่งวรรณกรรมไทย

ผู้คนเรียกเขาว่า “นายของภาษา” “ผู้ใช้ภาษา”

ที่ต้องเรียกแบบนั้นเพราะว่าบ่อยครั้งที่อ่านแล้ว ไม่รู้ว่าคำๆนี้แปลว่าอะไร

นิตยสาร อะเดย์ถึงกับเคยออกพจนานุกรมฉบับ ‘รงค์ วงสวรรค์

สำนวนของเขาช่างลื่นไหล จนบ่อยครั้งที่ต้องอุทานว่า เขียนได้ยังไง คิดได้ยังไง

แต่อย่างนึงที่เป็นข้อเสียของผมคือ วิชัยอ่านหนังสือเร็ว..ไปหน่อย

แมงกะพรุนถนัดซ้ายอ่านจบภายในดินเนอร์ที่โออิชิ...เฮ้อ..ไม่ค่อยคุ้มเลยว่ะ

“หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณากดหนึ่งเพื่อฝากข้อความ หรือกดสองเพื่อฝากหมายเลขโทรกลับ”

“กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณ แล้วกดดอกจันหลังฝากข้อความ”  

หญิงสาววางโทรศัพท์มือถือหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วนั่งมองตัวเองในกระจกราวกับสำรวจความเสียหายบนใบหน้าหลังจากกรำงานมาทั้งวัน

“ทะเล...กินข้าวได้แล้วลูก...”

“ค่า.... เดี๋ยวอาบน้ำก่อนค่า”

แสงไฟจากโต๊ะเครื่องแป้งดูเหมือนจะขับสีผิวเนียนของทะเลได้เป็นอย่างดี จะมีแต่รอยปลูกฝีตรงหัวไหล่เท่านั้นที่เป็นตำหนิเดียวบนร่างสะอาดเนียนของเธอ ทะเลเกล้าผมให้เห็นคอเรียวที่มีเพียงสร้อยทองเส้นเล็กคาดไว้

“ทะเลอาบน้ำเร็วๆนะลูก เดี๋ยวจะไม่สบาย”

“จ้า....”

 เสียงเพลงที่ดังขึ้นเป็นสัญญาณให้แม่วางใจว่า ทะเลลูกสาวคนเดียวตอนนี้ได้เริ่มอาบน้ำแล้ว

“วันที่จับมือกัน..เธอกับฉันนั้นลืมบ้างไหมว่าเมื่อไหร่ จำอะไรได้บ้างมั้ย ว่าสุดท้ายอะไรที่ทำให้ได้พบกัน...”

เพลง minute of love ล้อกับเสียงน้ำกระทบผิวใสคลอไปกับเสียงฮัมเพลงของทะเล

สายน้ำที่ออกมาจากฝักบัวอย่างเป็นระเบียบ ชำระล้างฟองครีมออกจากเนินหน้าอกอย่างช้าๆ

ทะเลยืนตัวตรงปล่อยให้น้ำจากฝักบัวชำระล้างคราบไคล้ ความรับผิดชอบออกจากตัว อย่างน้อยก็สักระยะ ก่อนที่จะต้องแบกรับต่อในวันต่อไป บางครั้งทะเลก็หวังให้สายน้ำสามารถชำระล้างความหลังต่างๆให้ออกจากห้วงความคิดประจำวันของเธอได้

“มีอะไรกินอ่ะแม่” ทะเลในเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั่น เดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร มองผู้เป็นแม่ซึ่งกำลังหันหลังง่วนอยู่กับหน้าตู้กับข้าว

“มีสองอย่างจ้าคุณลูก..มีไข่เจียวราดข้าวกับข้าวไข่เจียว”

“งั้นทะเลขอข้าวไข่เจียวละกัน” ทะเลตอบยิ้มฟันขาว

“แม่..วันนี้มีใครโทรมาหารึเปล่า” ทะเลถามในขณะที่เอื้อมไปหยิบซอสพริกที่อยู่บนโต๊ะ

“เมื่อไหร่แกจะเลิกบ้าสักที...หือ” แม่เอื้อมรับซอสพริกจากทะเลหลังจากที่ราดลงบนไข่เจียวร้อนๆแล้ว

“แกก็รู้ว่า เรื่องทั้งหมดมันจบแล้ว...ยอมรับมันเถอะลูก”

ทะเลถอนหายใจ แล้วกินข้าวไข่เจียวต่อไป

“วันนี้เป็นไงบ้าง...ยุ่งมั้ยลูก”

“ก็เรื่อยๆนะแม่ เบื่อๆ”

“แม่ว่าแกเปิดหูเปิดตาดีกว่า แกต้องได้เจอคนที่ดีกว่าเดิมแน่ๆ ไม่แน่น้า ไอ้คนที่ว่าอาจจะแอบมองแกบนรถไฟฟ้าเมื่อเช้าก็ได้”

“บ้า!” ทะเลเดินเขินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำดื่ม

ทะเลเดินกลับมาที่โต๊ะทานข้าวพร้อมกับนั่งมองหน้าผู้เป็นแม่นิ่งๆ

“ทะเล...มาใกล้ๆซิ แม่มีอะไรจะบอก...”

ทะเลรู้สึกได้ถึงความแปรปรวนในบรรยากาศ นั่งนิ่งๆและพร้อมที่จะรับฟังผู้เป็นแม่

“เอ่อ..ความจริงแล้วแม่...แม่...พึ่งอายุสามสิบสอง”

“โห!! พอละ ไปนอนดีกว่า มุกอะไรเนี้ย ไปละ ไปละ ไม่คุยด้วยแล้ว”

ทะเลหน้ามุ่ย เดินลงเท้าออกจากโต๊ะ เพื่อเก็บแก้วน้ำ

“นี่ๆๆๆ อย่ามาทำเนียน มาล้างจานก่อนเลย”

“ฮี่ๆๆ แย่จังลืมซะได้” มือจับหัวตัวเองแล้วโค้งคำนับขอโทษ เมื่อแผนการใหญ่คืนนี้ถูกเปิดโปง

“แม่ไปนอนแล้วนะ..รีบๆนอนละ เดี๋ยวก็ไปทำงานสายอีก”

ความเงียบเข้ามาปกคลุมห้องครัว มีเพียงเสียงน้ำและเสียงจานกระทบกันเป็นเพื่อนห้วงความคิด นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอต้องวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึงเดิมๆที่ทรมานแบบนี้ มันเหมือนฤดูกาลที่ถูกโปรแกรมให้มีแต่ฤดูฝนวนไปวนมา ความกล้าที่รวบรวมมาคงยังไม่พอกับการเป่าให้ก้อนฝนเหล่านั้นออกไป หรือสิ่งที่เธอต้องการคือใครสักคนที่มาช่วยเธอปัดเป่าความมืดของฟ้าฝน

จานชามทั้งหมดถูกล้างหมดก่อนที่จะหาข้อสรุปให้กับตัวเองได้ ทะเลรีบเข้านอนก่อนที่สติเธอจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้

ในห้องนอนเล็กๆที่เต็มไปด้วยหนังสือและซีดีเพลงที่เรียงกันเป็นแผงอย่างเป็นระเบียบ ทะเลนอนอยู่บนเตียง กับความมืดที่ตอนนี้ห่อหุ้มบรรยากาศห้อง ทะเลเตรียมตัวเข้าสู่ภวังค์ของการหลับไหล เธอนอนตะแคงมองโทรศัพท์มือถือของตนเอง บนโต๊ะหัวเตียง อธิษฐานต่ออะไรก็ได้ในโลกทำให้คนที่เธอรอโทรเข้ามาบ้าง

ค่ำคืนนี้ยุติที่ โทรศัพท์ที่สงบนิ่ง และน้ำน้อยๆที่เอ่อล้นตา.....

.......................................................................................................................................................................

“เฮ้ย...ปล่อยกูไปนอนเถอะ..กูขอร้อง” เสียงปลายสายอ้อนวอนประหนึ่งคุกเข่ากับพื้นเพื่อของความเมตตา

“ก็มึงยังไม่ได้คิดวิธีดีๆให้กูเลยนะ”

“โห...ความคิดดีๆน่ะ มันก็เหมือนตกปลานะว้อย มึงก็ตกได้บ้าง ไม่ได้บ้าง แค่วันนี้มึงตกไม่ได้เอง”

“เออๆๆๆ ไปนอนเลยมึง...สัด...กูขอให้มึงนอนสะอึกทั้งคืนเลย”

“ไอ้นี่กวนตีนละ เดี่ยวก่อนนอนก็สวดมนต์ก่อนนอนให้มึงแดกแห้วซะนี่”

รักวางโทรศัพท์ลงกับเตียงนอนมองแพดานห้องในความมืดที่ไม่มีวันสิ้นสุด

รักนอนระส่ำระส่ายไปมา พยายามนึกถึงหนังโรแมนติกต่างๆ หรือแม้แต่จากหนังสือต่างๆที่ได้อ่านมา

เด็กต่างจังหวัดอย่างรักที่เลือกหลีกหนีวิถีดำเนินชีวิตเดิมๆ จากต่างจังหวัดเข้ามาหาความวุ่นวายเร่งรีบในเมืองใหญ่ ความสุขน้อยๆระหว่างวันก็คงเป็นช่วงเวลาที่กลับมาจากการแข่งขันของชีวิต นอนกระดิกเท้าอ่านหนังสือ ที่ซื้อมาสะสมอย่างไม่หยุดหย่อน ถึงแม้ว่าความสุขของรักจะออกรกๆ ทั้งกองเสื้อผ้าที่กองพะเนิน กองหนังสือการ์ตูน ที่คละเรื่องคละเล่ม ซีดี ดีวีดีต่างๆที่ปนกันไปหมด รักมักคิดว่าห้องตนเองไม่รก ในเมื่อมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว!!!

คืนนี้สติของรักเหมือนจะฮัมเพลงต่างๆตลอดเวลา สมองยังคงฉายภาพรูปหญิงสาวคนนั้นบนม่านตาอย่างซ้ำไปซ้ำมา รักตอนนี้คงเป็นคนบ้าที่สามารถนั่งมองพัดลมแล้วยิ้มได้ เสียงพัดลมที่คล้ายจะสิ้นใจตอนนี้ช่างพริ้วไหวเหมือนเสียงเม็ดทรายสีกัน ลมเอื่อยๆที่คล้ายกับเพิ่งพัดผ่านเส้นผมสรวยของทะเล ทำให้รัก แทบจะไม่สามารถรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ ถึงแม้วันพรุ่งนี้อาจจะไม่เป็นอย่างที่จินตนการไว้ก็ตาม  

ชายทะเลวันนี้ช่างสงบเสียงคลื่นดังสรบ กับเสียงเด็กน้อยที่เร่เดินขายน้ำอัดลม ลูกอม โปสการ์ดและอะไรต่อมิอะไรที่แรงน้อยๆ จะสามารถแบกขึ้นบ่า รัก นั่งอ่านหนังสือเล่มโปรดอยู่ที่เก้าอี้ผ้าใบมองออกไปที่เส้นขอบทะเลอย่างไม่มีจดหมาย หันมาเรียกใช้บริการของเด็กน้อย

“น้องๆ”

“เซเว่น..ยินดีต้อนรับคับ”

รักมองหน้าเมื่อต้องสะดุดกับมุกของเด็กที่เพิ่งจะจบชั้นประถม

“มีอะไรโค้กขายมั้ย”

“มีแต่เป็ปซี่อ่ะพี่”

“เป็บซี่กระป๋องนึง”

เด็กน้อยหันไปมองในตระกร้าของตัวเอง

“เออ...พี่เป็ปซี่หมดอ่ะ โค้กแทนได้ป่ะ”

“......ไอ้นี่กวนตีนล่ะ” รักตอบดุ เมื่อต้องสะดุดกับมุกที่สองของเด็กน้อย

“เอามาให้ไวไวเลย...”

เด็กน้อยยิ้มน้อยๆ สะใจเมื่อมุกตัวเองได้รับการยอมรับจากคนแปลกหน้า

“รับหนมจีบซาลาเปาเพื่มมั้ยครับ”

“จากไปให้ไวไวเลยไอ้น้อง”

รักหัวเราะเบาเมื่อเด็กน้อยวิ่งหนีไป แล้วเปิดกระป๋องโค้กเพื่อดับกระหาย

“ตัวเอง กินน้ำมั้ย....เล่นน้ำนานๆ ระวังดำนะ” รักตะโกนบอกหญิงสาวที่กำลังล้อเล่นกับเกลียวคลื่นระดับอกอยู่คนเดียว

“จ้า.....” หญิงสาวทุลักทุเลเดินออกจากฝูงคลื่นขึ้นฝั่ง

“รัก...ไม่เล่นทะเลหรอ” หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีส้ม กางเกงว่ายน้ำถามพลางใช้มือบิดน้ำออกจากผม

“อืม....ได้จริงๆเหรอ” รักตอบยิ้มๆในขณะที่มองหน้าผู้ถามราวกับรอคำตอบ

“นี่ๆ...ทะลึ่งล่ะ” ทะเลตอบอายๆ

“ทำไมทะเลไม่ว่ารักว่า คนผีทะเลล่ะ รักจะได้เป็นผีของทะเลไง”

“....ลาวโคตรว่ะ คิดได้ไงเนี้ย”

ทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาอย่างสุดตัว

“รัก”

ชายหนุ่มในเสื้อยืด สีเหลืองสกรีน ลาย fucksin rulz กางเกงยีนส์ เรียกจากข้างหลัง

รักและทะเลหันไปทางผู้เรียก

“ใครอ่ะ เรารู้จักกันเหรอ”

“ทะเล รู้จักป่ะ”

“ทะเล....อ้าวหายไปไหนแล้ว”

“รัก...ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวมึงก็สายอีกหรอก”

“ตื่นอะไรของเอ็ง...แล้วทะเลไปแล้ว” รักเรื่มทำหน้างง หันซ้ายหันขวามองหาทะเล

“ยังจะละเมออีก ตื่นได้แล้ว เช้าแล้ว”

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง

เสียงโทรศัพท์ไร้มารยาทปลุกให้ตื่นมาพบโลกแห่งความเป็นจริงโดยที่ไม่สนว่ารักจะพร้อมหรือไม่

“อาไรว่ะ พึ่งนอนไปเมื่อกี้เอง หกโมงครึ่งละ”

เมธีนั่งอยู่ข้างๆเตียงทำหน้าโล่งอกเมื่อเห็นลูกกรรมตัวเองไม่ต้องพบชะตากรรมไปทำงานสายอีกวัน

“อะไรชองมันว่ะ ตื่นซะเช้า” เมธีงง กับรักที่วันนี้ตื่นเช้ากว่าทุกวัน

สิบห้านาทีต่อมา รักก็พร้อมที่จะออกไปทำงานในชุดเสื้อโปโลสีฟ้ากางเกงยีนส์ ร้องเท้ากีฬา

“แม่ง นัดสาวแน่ๆ” เมธีทำหน้าเซ็งที่เห็นลูกกรรมตัวเองที่ทุกทีเป็นที่ไม่ค่อยสนใจในการแต่งตัวของตัวเองเท่าไหร่

“วันที่จับมือกัน..เธอกับฉันนั้นลืมบ้างไหมว่าเมื่อไหร่ จำอะไรได้บ้างมั้ย ว่าสุดท้ายอะไรที่ทำให้ได้พบกัน...”

รักฮัมเพลงเบาๆ เมื่อคิดถึงความฝันถึงพึ่งตื่นมา

ในขณะที่เพึ่งก้าวขาขึ้นบันไดของสถานีรถไฟฟ้าสาขาพระโขนง รักก็เปลี่ยนใจเดินย้อนกลับมามายืนตรงขอบถนน ทำเอาเมธีงง เมื่อเห็นรักเดินย้อนกลับมาทะลุตัวเองไปยืนตรงขอบถนน

“ตุ๊กๆ ไปสถานีรถไฟฟ้าพร้อมพงศ์เท่าไหร่พี่”

“ห้าสิบบาท”

“อืม..ป่ะ”

รักเหวี่ยงกรเป๋าเป้เข้าไปในตุ๊กๆแล้วตามเข้าไปนั่ง เมธียิ้มให้กับหญิงสาวเจ้ากรรมของคนขับตุ๊กๆที่กระแตงลูกอยู่ข้างๆเขา

“โห...ไอ้หนูไม่ทันไรก็เป็นเจ้ากรรมกับเขาแล้วเรอะ”

เด็กน้อยหันมองเมธีนิ่งแล้วแหงนหน้าไปมองผู้เป็นแม่ เมธีรู้สึกถึงความอึดอัดที่เกิดขึ้นจากการตีสนิทโดยไม่ดูตาม้าตาเรือของเขา ยิ้มแห้งๆ ให้แม่ลูก แล้วเบือนหน้าไปดูทิวทัศน์ข้างๆที่เบลอๆไปกับความเร็วที่ตุ๊กๆแล่นไปข้างหน้า

  “ขอบคุณครับลุง...โชคดีครับ”

รักรับเงินทอนครั้งแรกของวันจากตุ๊กๆ ในขณะที่เมธีเดินหายจากไปจากแม่ลูกเจ้ากรรมทันทีที่รถจอด

เดินขึ้นบันไดของสถานีรถไฟฟ้าที่แปลกที่วันนี้ คงเหมือนคนต่างถิ่นเข้าไปเสี่ยงโชคในประเทศเสรี หัวใจเต็มได้ด้วยความหวังเหมือนชาวประมงที่ออกเรือครั้งแรก

ความรู้สึกกังวลปะปนได้ด้วยความตื่นเต้น เข้าโอบคอรักก่อนที่รักจะรู้ตัวเสียอีก ตอนนี้รักทำได้เพียงชะเง้อมองที่ทางเดินบันไดทางขึ้นเพียงเพื่อหวังให้ใครสักคนเดินขึ้นมา

ยามสองคนเดินไปมาเพื่อต่อสู้กับความง่วงในชั่วโมงสุดท้ายของการทำงาน จ้องมองมาที่รักที่พึ่งเดินขึ้นมาถึงชานชลา

เสียงเสียดสีของเหล็กดังมาแต่ไกลบอกถึงการมาถึงของรถไฟไฟ้ กลุ่มคนเคลื่อนเข้าไปในรถ เหลือเพียงรักในสถานี

“0720น.”  รัก รำพึงเบาๆ

ครั้งที่แล้วรักขึ้นรถไฟฟ้าตอนเวลา เจ็ดโมง สิบห้า ถ้ารถไฟฟ้าใช้เวลาในการเดินทางห้านาทีระหว่างสถานี พร้อมพงษ์อยู่สถานีที่สามจากพระโขนง ถ้าอย่างงั้นทะเลก็น่าจะมาถึงเร็วๆนี้ รักคิดพร้อมกับคลำหาจดหมายในกระเป๋าให้แน่ใจว่าไม่ได้หายไปไหน ผู้คนเริ่มทะยอยมารอรถไฟฟ้าขบวนต่อ ทำให้ยามสองคนยิ่งต้องทำงานมากกว่าเดิม

รถไฟฟ้าก็เข้าเทียบชานชลา ผู้คนกรูกันเข้าไปในขบวนรถ รักยังคงมองหาคนที่รออยู่ ทันใดนั้นทะเลก็วิ่งขึ้นบันได ตรงเข้าประตูรถไฟฟ้าที่กำลังจะออกจากชานชลา หันมาสบตากับรัก

ปิ๊ปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงเตือนของรถไฟฟ้าเตือนสติรักให้ตื่นจากเหม่อลอย

“อ้าว....ชิบหายแล้ว”

รักวิ่งฝ่าเสียงเตือนของรถไฟฟ้าและเสียงนกหวีดของยามเข้าขบวน ได้ถูกประตูหนีบ แต่โชคดีที่นักวิศวกรรถไฟฟ้าได้ออกแบบให้รองรับคนดื้อมาอย่างดี ประตูเปิดออกอย่างอัตโนมัติเพื่อให้คนดื้อเข้ารถ

รักยิ้มอายกับเหตุกาณ์ที่เกิดขึ้นหยิบตั๋วรถไฟฟ้าขึ้นมาดู เพื่อหลบสายตาจากคนทั้งขบวนที่หันมามอง

--------------------------------------------------------------------

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

“อาไรอ่า...เช้าแล้วเหรอ” ทะเลลุกขึ้นนั่งอย่างเสียไม่ได้

ทะเลเดินไปเปิดเพลงเพื่อเป็น”อุปกรณ์อย่างหนึ่ง” ในการอาบน้ำ

“เธอ...อาจจะเป็นเธอ ที่ทำให้ฉันนั่นได้แต่ฝันละเมอ คิดถึงแต่เธอตั้งแต่เช้า”

เสียงเพลงไม่ทันจะจบเพลง ทะเลก็วิ่งออกจากห้องน้ำคว้าเสื้อผ้าที่เตรียมไว้แล้วใส่ แต่งหน้าอย่างรวดเร็ว

คว้านาฬิกามาดูเวลา ที่วันนี้ล่วงเลยเวลาที่ควรจะออกบ้านมาพอสมควรแล้ว

ทะเลคว้านมกล่องและพร้อมที่จะออกไปผจญภัยประจำวัน

“ไปสถานีรถไฟฟ้าค่ะพี่” ทะเลยิ้มบอกจุดหมายกับวินมอเตอร์ไซค์ที่จอดรออยู่

ทะเลคงเป็นลูกค้าชั้นดีของวินที่นี่เพราะผู้ชายทุกคนต่างหวังให้ได้มีโอกาสพาเธอไปส่งบ้าง

“ขอบคุณค่ะ” ทะเลย้ายกระเป๋าเอกสารมาถืออีกมือเพื่อหาค่าโดยสารให้กับคนขับมอเตอร์ไซค์

“ไม่เป็นไรครับ กำลังมาทางนี้พอดี” คนขับมอเตอร์ไซค์ตอบอายๆ

“ขอบคุณมากค่ะ  โชคดีนะค่ะ” ทะเลยิ้มให้พร้อมกับรีบวิ่งขึ้นสถานี

สอดบัตรอย่างรวดเร็ว ได้ยินเสียงรถไฟฟ้าที่กำลังเข้ามาเทียบชานชลา ทะเลรีบวิ่งขึ้นไปภาวนาให้ทันขบวนนี้

ประตูรถไฟฟ้าเปิดพอดีในจังหวะที่เธอวิ่งเข้าขบวน

 ข้างนอกมีเด็กหนุ่มจ้องมองมาที่เธอแปลกๆ

ปิ๊ปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ชายหนุ่มจึงวิ่งเข้าจนเกือบชนเธอ ทะเลแอบยิ้มน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มทำท่าเขินๆ โดยหยิบเอาบัตรไฟฟ้ามาดู

รักใช้มือจับจดหมายตลอดเวลาเพื่อหาจังหวะเข้าไปให้แต่ดูเหมือนเขาจะเอาความคิดทั้งหมดไปคิดว่าจะเขียนอะไรในจดหมายแต่ลืมคิดถึงวิธีที่ดีที่จะให้ไปซะแล้ว

“สถานีต่อไปเพลินจิต”

รักรวมรวมความกล้าทั้งหมดกลั้นหายใจเพื่อพูดอะไรสักอย่างกับทะเลก่อนที่เขาจะอกแตกตายเพราะความตื่นเต้นเสียก่อน

“ฮัลโหล...” รักต้องอยู่กับความตื่นเต้นต่อไป

“ค่ะ”

“ได้ค่ะ...ก็น่าจะทันนะคะ”

“แม่เอาอะไรอีกรึเปล่า”

“ค่ะแม่ แล้วเจอกันเย็นนี้นะ”

“สถานีต่อไปสยาม”

ด้วยความเร่งรีบของเวลาหรือพลุ่งพล่านของสถานีสยามไม่รู้ที่ทำให้ทะเลตื่นตัวเดินออกจากรถไฟฟ้าอย่างรวดเร็ว

“คุณทะเลครับ”

ก่อนที่สติของรักจะรู้เรื่อง ร่างกายของรักก็ทำสิ่งที่สติพยายามทำมาตลอดไปแล้ว

ทะเลทำหน้างงเมื่อมีคนที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนเรียก

“....ค่ะ”

“คุณทะเลทำหล่นไว้ครับ”

รักตอบโดยที่ไม่คิด ดูเหมือนสติของเขาจะทำงานเข้าขาได้อย่างดีกับร่างกาย

“ขอบคุณค่ะ” ทะเลยื่นมือรับซองจดหมายสีขาวอย่างงงๆจากชายหนุ่มแปลกหน้า

ทะเลเดินเข้ารถไฟฟ้าอีกคัน เพื่อไปสู่สมรภูมิประจำวันของเธอ

วันนี้ออฟฟิศดูสบายๆแปลกๆ ทะเลนั่งประจำที่ เปิดกระเป๋าเครื่องสำอางพร้อมกับแต่งเติมสีเข้าไปอีกหน่อย

“นี่นังมะ นายไม่อยู่เหรอว่ะ” ทะเลชะโงกหน้าไปถามเพื่อนที่ห้องข้างๆ

“วันนี้เฮียแกจะเข้าสายๆน่ะ ชั้นละดีใจว่ะ”

“เย็นนี้จะไปไหนป่ะ กูนัดกับแว่นจะไปกินน้ำตกส้มตำกัน ไปด้วยกันมั้ย”

“ไม่อ่ะ ว่าจะกลับไปนอน” ทะเลตอบพร้อมกับเปิดคอนพิวเตอร์เพื่อทำงาน

ทะเลมาสะดุดกับซองจดหมายสีขาวที่พึ่งได้มาจากชายแปลกหน้า

เปิดเข้ามาทะเลยิ่งงงกับสิ่งที่ได้เห็น มันเป็นตัวหนังสืออักฤษ ที่ไม่น่าจะอ่านออก

ในโลกของเลขฐานสอง เพียงคุณมองอีกด้านคุณอาจจะพบความหมายที่อยู่ข้างใน

l;ylfu8iy[ ,u8o[vd;jkdkimuj8ogikwfh,kr[dyo ,ug’njvow-ginjv’g;]ks]kpvpjk’ so7j’.ooyho8nvdkimujgikwfh9njorihv,dyo c]twfhgibj,9ho;yorihv,dyo z,fu.0muj;yooyhogik[y’gvbPwfh9njorihv,dy[8iy[ c]tz,dHs;y’;jk z,lk,ki5.=hg;]kc[[oyhoij;,dy[86Ivud 5hk86I5nv;jk0fs,kpC[y[ouhgxHo0fs,kpFi80b9C[y[so7j’ z,dH-vFmKfh;p8iy[muji[d;og;]k-v’86I  c9j5hk86Ilo.0muj0t9njorihv,qdy[z, ;yori6j’ouhgik,kg0vdyomujgfb,9vog0HfF,’8i7j’ot8iy[

iyd””” z,=njviyd8iy[

มันต้องมีความหมายซ่อนอยู่แน่ๆ ทะเลคิด

ทะเลซึ่งเป็นแฟนหนังสือสืบสวนอยู่แล้ว อดตื่นเต้นไม่ได้ที่กำลังจะได้ไขปริศนา ถึงจะเป็นอะไรที่แปลกๆอยู่บ้าง

“เอาวะ โรคจิต ก็จิตแบบมีการศึกษาว่ะ” ทะเลคิดพร้อมกับเริ่มตีความ

ในโลกของเลขฐานสอง เพียงคุณมองอีกด้านคุณอาจจะพบความหมายที่อยู่ข้างใน

“โลกของเลขฐานสอง....คอมพิวเตอร์” 

เพียงคุณมองอีกด้านคุณอาจจะพบความหมายที่อยู่ข้างใน

“มองอีกด้านจะพบความหมาย....” ทะเลนั่งมองจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังบูธเครื่องอยู่

หน้าสกรีนโชว์ให้ใส่รหัสประจำตัวทะเลใส่รหัสอย่างคล่องแคล่ว แต่ปรากฎว่ารหัสไม่ถูกต้อง

ทะเลเปลี่ยนจากภาษาไทยให้เป็นภาษาอังกฤษในการใส่รหัส เครื่องทำงานต่อไปทันทีที่ทะเลใส่รหัสที่ถูกต้องเข้าไป

“มองอีกด้านจะพบความหมาย....”

ทะเลยิ้มเมื่อคิดอะไรออก เปิดโปรแกรม Microsoft word และเริ่มพิมพ์ภาษารหัสที่อยู่ในกระดาษ

ทะเลยิ้มเมื่อรหัสแต่ละตัวถูกถอนออกมาอย่างช้าๆ.....

“ไรเดอร์...คิกส์!!!”

สิ่งมีชีวิตประหลาดระเบิดเป็นจุณหลังสิ้นเสียง เหลือเพียงรอยควันและฝุ่นของไซโคลนมอเตอร์ไซค์คู่ชีพของไอ้มดแดงที่พุ่งทะยานไปข้างหน้า....

“ห้าปีแล้วซินะที่เราออกมาจาก site” เรียวตะ คิดในขณะที่จ้องมองใบหน้าตัวเองในกระจกชวนให้คิดถึงครั้งแรกที่รู้สึกได้ถึงความร้อนที่วิ่งอยู่ในเส้นเลือด รู้สึกได้ถึงสิ่งที่อยู่ข้างใน มันใช้เวลาไม่น้อยทีเดียวกว่าที่เขาสามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างที่ใจต้องการ และเขาก็คงใช้เวลาไม่น้อยทีเดียวที่สามารถทำลายขบวนการSuckSin (ขบวนการ “ศักดิ์สิทธิ”)ได้อย่างสิ้นซาก

“ทำไมช่วงนี้เราทำไรเดอร์คิกส์สูงขึ้นว่ะ”เรียวตะคิดในขณะที่แปรงฟันเพื่อเตรียมเข้านอน

“หรือว่าเราเก่งขึ้นรึเปล่านะ”

โทรศัพท์ดังขึ้นในขณะที่กำลังบ้วนปาก

“ฮัลโหล”

“กำลังจะนอนแล้ว!”

“....ก็ได้ๆ ที่ไหนล่ะ”

“โอเค จองโต๊ะไว้แล้วใช่มะ”

“มีของแน่นะ โอเคๆ ไม่มีนี่ มีเรื่องแน่”

“อืม...แล้วเจอกัน”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถสปร์ตสีดำก็มาถึงจุดหมายซึ่งเป็นผับชื่อดังของเมือง

“ขอดูบัตรสมาชิกหน่อยครับ”

ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสีฟ้า ถามผู้มาเยือนอย่างระมัดระวัง

“ไม่มีครับ จำเป็นด้วยเหรอ”

ชายในรถสปอร์ตสีดำตอบโดยไม่สนใจผู้ถาม

“ที่นี่เป็นผับสำหรับสมาชิกน่ะครับ ผมรบกวนว่าต้องมีบัตร...”

“ไม่มี และจะเข้าด้วย”

“ขอโทษครับ เข้าไม่ได้จริงๆครับ”

ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสีฟ้า พยายามประนีประนอมกับผู้มาเยือน

“มึงเป็นแค่ยามอย่ามาเสือก มึงรู้มั้ยว่ากูเป็นใคร ให้กูเข้าไปจอดเดี๋ยวนี้!!”

“ค...ค ครับได้ครับเชิญครับ”

ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีฟ้าคนเดิม ก้มหน้าก้มตา โค้งคำนับและเปิดประตูให้รถสปร์ตสีดำแล่นเข้าไปในลานจอดรถ

ชายหนุ่มจอดรถและเดินเข้าไปในอาคารที่เต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังสนุกเต็มที่กับเสียงเพลงที่ขับเคลื่อนพลังแห่งหนุ่มสาวที่ตกเป็นทาสของจังหวะอันบ้าคลั่ง

“เรียวตะ! ทางนี้” ชายหนุ่มที่นั่งตรงกลางระหว่างหญิงสาวอีกสองโบกมือเรียก

“ทำไมช้าจังว่ะ....น้องๆๆ ขอชงเหล้าให้พี่เรียวตะหน่อย”

“ก็แม่งยามข้างนอกไม่ให้กูเข้าอ่ะดิ…แต่ชั่งแม่งเถอะ”

nnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn

“ขอโทษครับ เข้าไม่ได้จริงๆครับ”

ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสีฟ้า พยายามประนีประนอมกับผู้มาเยือน

“มึงเป็นแค่ยามอย่ามาเสือก มึงรู้มั้ยว่ากูเป็นใคร ให้กูเข้าไปจอดเดี๋ยวนี้!!”

“ค...ค ครับได้ครับเชิญครับ”

ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีฟ้าคนเดิม ก้มหน้าก้มตา โค้งคำนับและเปิดประตูให้รถสปร์ตสีดำแล่นเข้าไปในลานจอดรถ

“ไอ้ยศ..มึงนี่ไม่รู้จักเล้ยใครเป็นใคร  นั่นน่ะคุณเรียวตะนะว้อย ลูกคุณสมบูรณ์เจ้าของที่แถวนี้ไง”

“อ้าวเหรอ เออ..กูไม่รู้จักจริงๆนิ”

สมยศเดินกลับมานั่งกับที่ รู้สึกถึงอาการเจ็บที่ไขสันหลัง ยื่นมือไปปรับหน้าปัดวิทยุอันจิ๋วให้เป็นพอมีเพลงเป็นเพื่อนคลายเหงาในคืนนี้

“......love.... I need somebody....love”

“ไอ้ยศเป็นอะไร ทำหน้าซะเบ้เชียวมึง”

“อ๋อ...ไม่มีอะไรหรอก มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว

“กูว่ามึงไปหาหมอหน่อยก็ดีนะ”

“อืม..ก็อยากไปอยู่หรอกแต่ถึงเวลาเดี๋ยวกันก็หายเอง”

“มึงก็เอาตังค์ที่มึงถูกหวยบ่อยๆน่ะไปรักษาซะ” เพื่อนยามอีกคนพูดในขณะที่กางหนังสือพิมส์อ่าน

“ไอ้พวกSuckSin(ศักดิ์สิทธิ)เหี้ยเนี้ยเมื่อไหร่จะถูกไอ้มดแดงจัดการสิ้นซากซะทีวะ กูแม่งรำคาญว่ะ ก่อเรื่องอยู่ได้...มึงว่ามะไอ้ยศ....”

“ไอ้เหี้ยปล่อยให้กูพูดเดียวตั้งนาน”

“......love.... I need somebody....love”

“เพลงอะไรแม่งวะ ร้องอยู่ได้ รำคาญชิบหาย” วิทยุตัวจิ๋วถึงปิด ให้เหลือเพียงความเงียบให้ทำหน้าที่ของมันต่อไป

“สุขสันต์วันเกิดจ๊ะลูก” ชายหนุ่มกระซิบข้างหูของลูกสาวอย่างแผ่วเบา

ลูกสาวพลิกตัวหันมาทางผู้เป็นพ่อ ท่าทางงัวเงียปนแปลกใจ

“โธ่...นึกว่าจะลืมซะละ” เธออมยิ้มตัดพ้อ เพราะเวลานี้ก็ร่วมจะเที่ยงคืนแล้ว

“โทษทีนะลูก วันงานพ่อยุ่งมากเลย ดูซิ ปีนี้พ่อมีอะไรให้”

เด็กสาวรีบตั้งตัวตรงให้ตื่นจากภวังค์ราวกับพึ่งตื่นในตอนเช้า เธอรีบแกะกระดาษห่อกล่องของขวัญ เพื่อรีบดูสิ่งที่อยู่ข้างในด้วยใจระทึก

“โธ่! พ่อนี่มัน soken นี่!” โยนของขวัญวันเกิดครบรอบ 18ปี ออกจากมืออย่างไม่ไยดี

“ก็ลูกบอกว่า อยากได้เครื่อง MP3 ไม่ใช่เหรอ ก็พ่อก็ซื้อให้แล้วไง”

“ก็หนูบอกแล้วไง ว่าอยากได้ iPod mini แล้วนี่หนูจะกล้าไปใช้ให้ใครเห็น อายเค้าตายเลย”

“.................จ๊ะๆ แล้วพ่อจะซื้อให้ใหม่นะ” ชายหนุ่มก้มเก็บเศษกระดาษห่อของขวัญ นึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดของวันแล้วเขาก็หัวเราะเบาๆออกมา

แสงสว่างจ้าเหลือเกิน จ้าจนมองอะไรเลือนรางไปหมด พอๆกับสติสัมปัญชัญญะของสมยศ

สมยศรู้สึกได้ถึงความเย็นของโลหะที่สัมผัสอยู่ที่หัว และสายยาง สายไฟ รวมทั้งคนแปลกหน้าในชุดคลุมสีดำ

แต่เขาทำได้พยายามตั้งสติแต่ดูเหมือนทุกอย่างตอนนี้จะอยู่นอกการควบคุม

“ส่งใบเลื่อยเปิดกะโหลกมา”

“ฉีดอะดีนนารีน ฟอร์มูล่าเอ็กซ์ สี่สิบห้ามิลลิกรัม”

“โห...iPod สีชุมพูเลยเหรอ นังยุ้ยกับนังนุช มันต้องอิจฉาหนูแน่ๆ”

“ด๊อกเตอร์ค่ะ สี่สิบห้าจะเยอะไปรึเปล่าค่ะ เดี๋ยวตัวอย่างจะทนไม่ไหวนะค่ะ”

“นี่คุณ...เป็นด๊อกเตอร์หรือผมเป็นกันแน่”

เข็มฉีดยาขนาดสามนิ้วจมหายเข้าไปเนื้อไขมันที่ห่อหุ้มไว้โดยกะโหลกของเหลวสีเขียวใสค่อยๆหายเข้าไปร่างที่ไม่มีสติ

“ชีพจรด้วย”

“200 ค่ะ”

“เตรียมตัวทำละลายโมเลกุล”

“ชีพจร 280ค่ะ”

“300 ค่ะ”

ร่างเปลือยบนเตียงสแตนเลส เริ่มสั่นแรงขึ้น แรงขึ้น ก้อนเลือดสีดำเป็นลิ่มๆ กระเด็นตกเต็มพื้น สายไฟ สายยาง เริ่มกระเด็นหลุดจากที่ของมัน พยาบาลสองคนถึงกับต้องรีบนำกลับเสียบคืนที่ๆเดิมแต่ทนกลิ่นคาวที่ไม่คุ้นเคยมาก่อน ถึงกับหันหน้าเข้าผนังโก่งคออ้วก

“350 ค่ะ”

“เตรียมตัวหลอมละลายโมเลกุล”

“400ค่ะ”

“โห...iPod สีชุมพูเลยเหรอ นังยุ้ยกับนังนุช มันต้องอิจฉาหนูแน่ๆ”

เข็มฉีดยาสี่ห้าเข็มถูกแทงเข้าไปในร่างกายที่สั่นอย่างรุนแรง

“เปิดเครื่องได้!” ของเหลวสีเขียวในเครื่องจักรขนาดใหญ่ของอีกด้านหนึ่งของเข็มฉีดยา เริ่มกระเพื่อม เสียงเครื่องจักรทำงานราวกับสามารถแตกออกเป็นเสี่ยงๆได้ตลอดเวลา

ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากห้องข้างๆ พร้อมกับเสียงหวอเตือนภัย และผู้คนโวยวาย

“จับมันไว้ จับมันไว้ ตัวนี้สำคัญมาก จับให้ได้ ปิดประตูทางออกทุกเส้นทาง อย่าให้หนึไปได้”

เหล่าทหารในชุดสีดำวิ่งไปมาวุ่นวาย เพื่อตามหาสิ่งเดียวกัน ที่เป็นต้นตอของความวุ่นวายทั้งหมด

“ด๊อกเตอร์!!!” พยาบาลสาวเรียกให้หัวหน้าผ่าตัดกลับมาสนใจกับร่างเปลือยที่อยู่บนเตียงซึ่งตอนนี้ ค่อยๆเปลี่ยนรูปร่างไปอย่างที่คาดเดาไม่ออก ทำให้บุรุษพยาบาลที่ควบคุมเครื่องจักรกรูเข้ามาช่วยกันใช้เครื่องมือรัดยึดร่างเปลือยไว้กับเตียง

“ปิดกระโหลกได้” ด้วยเครื่องมือขนาดพอดีมือ กระโหลกศีรษะที่ถูดตัดออกไปถูกนำกลับมาที่เดิมอย่างรีบด่วน

เลือดสีดำขุ่นค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเขียวขุ่น ร่างเปลือยยังคงดิ้นอย่างรุนแรง

“SL07 มาห้าสิบมิลลิกรัม”

เข็มถึงแทงเข้าไปในร่างเปลือยบริเวณกลางอก ทำให้ร่างค่อยๆสงบลง

“โอเค ตัวอย่างที่ 212 เสร็จสมบูรณ์” ชายหนุ่มถอดหน้ากากและถุงมือที่แทบจะไม่เหลือสีเดิมให้เห็นอยู่ทิ้งไป

“ห้องข้างๆ มีปัญหาอะไรกันน่ะ” มือคว้านหาบุหรี่ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ

“คือตัวอย่างKR01หลุดไปได้ค่ะ” พยาบาลที่หนึ่งตอบในขณะที่เดินไปพยุงเพื่อนพยาบาลอีกคนที่ล้มอยู่มุมห้อง

“หึหึหึ” ด๊อกเตอร์สูบบุหรี่เข้าเต็มที่ราวกับเป็นสิ่งที่จำเป็นต่อการทำงานของปอด

“หน่วย 1 ไปตรวจบริเวณชายป่าเขตเอ!”

 “หน่วย 2 ไปตรวจตามแม่น้ำ”

“หน่วย3 ตามกูมา”

“อย่าให้ตัวทดลองออกไปนอก site ได้เด็ดขาด!”

“ใครเจออัดด้วยลูกดอก power break ทันที อย่าให้ตัวทดลอง transform เด็ดขาด”

ชายในชุดทหารพร้อมอุปกรณ์อีเล็กโทรนิคออกคำสั่งอย่างเร่งรีบโดยที่ไม่สนใจว่าผู้อื่นจะสนใจหรือเข้าใจ

“พบแล้วๆ ขณะนี้ ดัวทดลองอยู่ที่พิกัด 3-5-865-85” เสียงวิทยุรายงาน

“เยี่ยม...เตรียมตัวให้พร้อมจำไว้ ตัวทดลองต้องไม่ออกนอก site เด็ดขาด จำไว้ KR01 อันตรายระดับ A เราจะต้องจัดการให้ได้ก่อนที่ตัวทดลองจะได้สติ”

ทหารทั้งหมดวิ่งไปยังจุดนัดหมายฝ่าเสียงฝนที่ตกลงมาอย่างอยากรู้อยากเห็น

“ที่นี่ที่ไหน เราเป็นใคร” ชายหนุ่มร่างเปลือยคิดในขณะที่วิ่งออกไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิตและไม่รู้จุดหมาย

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างแหวกอากาศเข้ามาอย่างรวดเร็ว เจาะเข้าที่บริเวณน่องซ้าย

ชายหนุ่มล้มลงทันที

“เจ็บ...ใคร...ที่นี่ที่ไหน”

ทหารอีกจำนวนนึงมาล้อมชายหนุ่มที่นอนจมกองเลือดอยู่

“เตียมลูกดอก power break”

ปัง!!!!

“ใครยิง!!!”

“ขอโทษครับหัวหน้า ปืนลั่น”

“อ้ากกกกกกกกกกกกก” ชายหนุ่มร่างเปลือยกุมหัวดิ้นไปมาจากรอยกระสุนเมื่อสักครู่

“ที่นี่...ที่ไหน..... ร้อน ร้อน” ราวกับเลือดทั้งร่างเดือดทะลัก ชายหนุ่มดิ้นไปมาราวกับปลาที่ถูกทุบหัว

“ตะ ตะ เตรียม ลูกดอก power break เร็ว!!!”

ชั่วอึดใจ ร่างเปลือยหยุดชะงัก สะกดให้ทหารทั้งหมดแทบหยุดหายใจไปด้วย

ร่างกายชายหนุ่มค่อยปรากฏเกราะสีขาวห่อหุ้มร่างกายอันเปลือยเปล่าทีละส่วนทีละส่วน ชายหนุ่มค่อยๆยืนขึ้นพร้อมๆกับชิ้นโลหะที่ออกมาจากก้อนอากาศห่อหุ้มร่าง

ปังๆๆๆๆๆๆ ลูกดอก power break จำนวนนับไม่ถ้วนถูกปล่อยออกมากระบอกปืน แต่ดูเหมือนว่ามันจะสายไปแล้วเพราะลูกดอก power break กลายเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยต่อวัตถุสีขาววาวที่ขณะนี้ได้ห่อหุ้มร่างเปลือยเปล่าจนสมบูรณ์แล้ว

 สิ่งที่นายทหารกลัวที่สุดกำลังเริ่มต้น....

ทันทีที่สิ้นเสียงปืน...เสียงกรีดร้องของคนทหารก็เริ่มดังขึ้นสลับกับเสียงปืนเสียงระเบิด และเสียงสิ่งนั้นสิ่งที่มีรหัส KR01 กรีดร้องอย่างทรมาน

“ขอกำลังเสริม! ขอกำลังเสริม! ขอกำลังเสริม! KR01 ได้ transform แล้ว”

“kamen rider 01 หนีออกไปนอก site ได้แล้ว!!!!”